Genel

Yine Olsa Yine Yapmazdım

Konuk Yazar: İsimsiz

 

37 yaşındayım. Çok başarılı sürdürdüğümü düşündüğüm 32 yıllık bekarlık hayatıma hamile kalarak ve kocaya kaçarak veda ettim. 5 senedir bunu neden yaptığımı düşünsem de, cevabı hâlâ bilmiyorum. Ama şunu biliyorum; yine olsa asla yapmazdım. Hamile kalmayı değil, evlenme işini.

Evlendikten sonra feminist olanlardanım. Üzerime bir cam fanus kapatılmış gibi hissediyorum. Hayır, zaten hayatımın baskılarla dolu geçtiği yetmezmiş gibi; bir de koca baskısı soktum hayatıma. Aslında tam olarak baskı değil, yazarken bile üzeri kapalı baskıları yeniden hissedip, kalbim sıkıştığı için vazgeçip, yeniden “Evet, baskı…” diyorum.

İki çocuk doğurdum. İlki aşkımın meyvesi, ikincisi istemeden yaşanan gebelik. İkisini de, evet çok seviyorum (Bu cümleyi kurmazsam herkes tarafından kötü anne olacağım için kurmadan geçemedim). Memleketin nadide dar kafalı şehirlerinden birinde, bu dar kafaya özünde sahip, ama dilinde inkar eden bir kocayla ve iki çocukla yaşam mücadelesi veriyorum. Kafam her sabah ayrı bir dünyaya uyansa da, bedenim her gün bu zihniyete gece ve gündüz hizmet etmekte. Bazen yorgunluğumun zihnimin suçu olduğunu düşünüyorum. Bir zihin, bir dakika bile, yaşadığı hayatı kabullenip “Bir şey yapmalıyım.” düşüncesinden uzaklaşmaz mi yahu? Yok uzaklaşmıyor. Köyde annemin camlarını silerken de, kayınvalidemin evini temizlerken de, ve ya kocama karşı kutsal vazifemi yerine getirirken de uzaklaşmıyor. Beni haddinden fazla yoruyor. Bu aralar kendim için bir projeye dahil olmaya bu kısır döngünün dışına çıkmaya çalışıyorum. Benim çok önemli olan bu projeden eşim sadece telefonumu karıştırırken nispeten haberdar oluyor. Çünkü o muhteşem yorumları ile beni paçalarımdan tutup aşağıya çekmesini istemiyorum. Ama iki çocukla çok fazla hareket alanım yok ve yardım isteyebileceğim kimse de yok. Debelenip duruyorum.Bazen zihnime “Sen olmasaydın hayat çok kolay olabilirdi.” diye çemkiriyorum içimden. Bazen de “Sen olmasaydın hayatım muhteşem olabilirdi.” diye kocama çemkiriyorum dışımdan. Bir-iki kere bu yüzden bir-iki tokat falan da yedim. Abartmayın canım kocam o benim. Sonra ne mi yaptım?“E kızım sen de az çenemi tut, adamın damarına bastın.” diye kocamı haklı çıkardım. Doğrusu da bu uzatmayın.

Bunları neden mi yazıyorum? Boşvermişlikten. Teslim olmadım ama, içimden yaşamayı öğrendim. Farklı yanlarımı, susmayı öğrendim. Sivrilmiyorum artık. Üç senedir kadınlar beni güne dahi çağırmıyorlar. Ya deli olduğumu düşünüyorlar, ya da benden çok hazzetmediler. Şimdi çocuklarımı tamamen sisteme entegre, asla düşünmeyen, kolaylıkla iki yüzlü bir hayat yaşayabilecek, topluma karışabilecek bireyler olarak yetiştirmeye çalışıyorum. Mutlu olsun yavrucaklar. Benim yaşadıklarımı yaşamasınlar.

 Çok yazarım, uzun yazarım ama, şu anda üşeniyorum. Siz de yol yakınken dönün. Kocalarınıza itaat edin. Olur da bu yazıyı yayınlarsanız da, isimsiz yayınlayın. Nasıl olsa buralarda zaten kadının adı yok. 

10 Yorum

  • Zehra
    27 Kasım 2017 - 10:50 | Permalink

    Merhaba isimsiz, kelimesi kelimesine aynı yaşadıklarımız. Kara delik bu günden güne içine çeken, debelendikçe daha çok batılan. Umut hep var mı? Bilmiyorum benim önümde şu an için ışık yok

  • neptun
    27 Kasım 2017 - 14:34 | Permalink

    receldeki baska bir yazidan bir linke gidip su alintiyi gördum:

    Our lives begin to end the day we become silent about the things that matter.
    -Martin Luther King Jr.
    (Yasamlarimiz önemli olan seyler hakkinda sessiz kaldigimiz gun bitmeye baslar.)
    Dogrusu arastirmadim gercekten Martin Luther King mi demis ama sizin yazinizi hatirlatti gercek bir alinti olsa da olmasa da.

    Sunu cok anlayamadigim icin bunu yaziyorum: yukarida “Siz de yol yakinken dönun itaat edin” derken kinaye mi yapmissiniz yoksa gercek hisleriniz bunlar mi?
    Eger ikincisi ise sizin de hayatiniz bitmeye baslamis. Biliyorum cok yargili gelecek bu dedigim ve bir sey ifade etmeyecek belki size. Disaridan konusmasi da kolay diyeceksiniz. Ama asil takip edilmesi gereken o “birsey yapmailiyim” diyen ses bence.
    Ben sizin dediginiz turde bir baski yasamadim. Ama annem kismen yasadi. Bilmiyorum o icinden bir sey yapmaliyim seslerini duydu mu, daha cok kredi kartini taksit yaptirmaya gerek duymadan harcamak gibi ayrilacaliklardan belki diger baski diye hissettigi seyleri göz ardi etti.
    Ama bizde de disaridan modern gozukup aslinda zihnen tamamen geri caglarda kalmis bir erkek figuru yani babam vardi. O da sizin kocaniz gibi annemin her projesine ya da kendini gelistirmek icin yapmak istedigi seylere bir kulp bulup elestirip vazgecirirdi. Annem de cok mucadele vermedi aslinda kendisi icin dogrusu. Dedigim gibi belki hayatinin diger kisimlarindaki konfordan. Sorsan cocuklari icin der, ama bu cocuklara da zarar veriyor. Hele kiz cocuguysan, istemsiz bir sekilde annen direk rol modelin oluyor, hele de en cok onunla zaman geciriyorsan. Onun ezik davranislarini ya da dengesiz cikislarini istemsizce sen de özumsuyorsun, yani bir sorunla bas etmegi ilk ondan ögreniyorsun, bu durumda edememeyi. Tabi daha sonra okudugun, izledigin seyler de sekillendiriyor seni, iyi ki sekillendiriyor.

    Annemi uyandiran babamin onu aldatmasi oldu. Baya travmatik olsa da göz acici bir sey oldu onun icin, su an bosanma asamasindalar babam zorluk cikarsa da. Umarim her sey hallolur.

    Ama bunu yapmak icin 30 sene beklemeseydi keske. Sorsan yine cocuklarim diyecek de. Cocuklar bir sekilde okuyorlar cevrelerinde iyi rol moldeller varsa ya da yapmak istedikleri, basarmak istedikleri bir sey.

    Neden korkuyorsaniz, cekiniyorsaniz umarim ondan cekinmeme, korkmama cesaretini bulursunuz bir sekilde. Travmatik bir aldatma sonucu degil de kendi icinizden gelen bir gucle. Belki bu itaat etme durumuyla gercekci davrandiginizi dusunuyor olabilirsiniz. Ben dedigim gibi belki dusuncesizce konusuyorum, sizin su an bulundugunuz konumu bilmeden, ama ben tembellik olarak niteliyorum. Romantiklik ya da gercek disilik oldugunu dusunmuyorum ben icinden gelen sesi dinlemenin. Belki onu dinleyerek bosa harcasan da hayatini, itaat ederek harcamaktan daha iyidir her zaman.

  • Orhan
    27 Kasım 2017 - 14:55 | Permalink

    Allah beni ve ümmet-i Muhammed’i senin gibi kadınlardan ve feminizmden korusun. Âmin.

    • OrhanGit
      27 Kasım 2017 - 16:40 | Permalink

      Orhan bekleme yapma git Allah’a dua et

      • OrhanBenceDeGit
        27 Kasım 2017 - 21:19 | Permalink
      • Gülegüleorhanbirdahagelme
        27 Kasım 2017 - 23:47 | Permalink

        Rabbim, senden ve senin zihniyetinden bizleri korusun inşaallah, Amin

    • Abirfin
      27 Kasım 2017 - 22:44 | Permalink

      Burada ne işiniz var gerçekten anlamadım. Hatta yazarı insan yerine koyup yazdıklarını okumanıza. Şuradan bari GİDİN…

    • Orhan_ivedilikle_git
      28 Kasım 2017 - 13:48 | Permalink

      Tamu ya git.

  • ez giii
    27 Kasım 2017 - 21:09 | Permalink

    isimsiz lutfen ,yalvaririm beni de bul

  • oturuyorumama
    29 Kasım 2017 - 11:02 | Permalink

    bende aynı şekilde yaşadım ve şuan o koca denen embesilden kurtuldum.kuş gibi özgürüm.bende itaattense özgürlüğü dene.ve orhan nolur git artık

  • Bir Cevap Yazın

    E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir